Tradisjonen tru: SiB-jenter på tur i fjellheimen

Kan ein kalle det ein tradisjon når det berre har skjedd to år på rad? Tja, eg prøvar meg.

 

I år som ifjor fekk eg i juli besøk av fleire venninne/instruktørkollegaer frå Bergen med eit mål for turen: Mest mogleg høgdemeter på kortast mogleg tid. Eller, antal høgdemeter i seg sjølv var vel kanskje ikkje det viktigaste, men vi hadde sett oss ut mange turar vi hadde lyst på, og då var målet å rekkje flest mogleg av desse. Nokre av turane kunne ikkje gjennomførast -  i sommar var mykje snø i fjellet, noko som sette ein stoppar for den eine turen vi hadde planar om å gjennomføre.

 

I fjor då jentene var her hadde vi tidenes, og då meinar eg TIDENES sommarvêr. Då var det shorts og sports-bh 3 dagar til endes, og vi kunne ikkje ha vore meir heldige med vêret. Meldingane for helga dei skulle kome såg ikkje lovande ut, men jaggu snudde det! Sjølv om temperaturane var på langt nær så høge som året før, vart det likevel solskin og mange flotte turar på oss. Det vart fleire turar mange av dagane, og nokre av jentene kom litt seint, medan andre reiste tidligare. Her er turane vi tok oss denne langhelga:

 

Torsdagkveld: Rotsethornet (649 moh):

Kathrine og Stine kom seint til Volda og vi byrja ikkje på turen før klokka var halv 10. Det lønte seg, for vi fekk ein nydelig solnedgong på toppen, og dermed ein fantastisk start på helga. Kjekt å få vise jentene sentrumsfjellet i Volda!



 Fredagsformiddag: Middagshornet (1091 moh) via Hallehornet:

Denne turen såg ut til å verte regnfull, men på toppen av Middagshornet skein sola opp og eg fekk vise fram den nydelig utsikta mot Molladalen der vi telta året før. Denne toppen likar eg godt, for utsikta er storslått både i retning Molladalen, Romedalen og ut mot Ålesund. Dessutan er det ein artig tur å gå, og ein kan gå hit frå mange stadar. Denne gongen gjekk vi frå Romedalen via Hallehornet, det er første gong eg har gått denne vegen før (sjå biletet under).

 


Mot Romedalen frå toppen av Middagshornet. Hallehornet nr.2 bak, og høgst nesten midt i bildet ruvar kongen av Sunnmøre, Kolåstinden.

 

Glade jenter med flotte Molladalen i bakgrunnen.

Det vart nok med denne turen fredag, eg, K og S stakk innom Stamina ein tur og kosa oss med slyngetrening, før det vart pizza og kos då Elisabeth kom fykande frå Bergen på kveldstid. God oppladning til høgdemeterane som venta oss i helga!

 

Laurdag: Lidaveten (592 moh) og Dalegubben (1344 moh):

Laurdagen starta vi med ein aldri så liten "oppvarmingstur" på Lidaveten (592 moh). Dette fjellet er eit av dei som gjev god "valuta" for relativt lite arbeid - fin utsikt på alle kantar, spesielt innover Ørstafjorden. Vi rakk dessutan akkurat å springe ned igjen og kome oss heim til siste jente, Mari, var på plass i Volda!

 

Tommel opp for ein fin morgentur!

 

Då alle jentene endeleg var samla var det tid for eit av høgdepunkta med helga. Med gradvis betre vêr og stigande temperaturar vart turen til Dalegubben (1344 moh) frå ferjekaia på Sæbø (via Gunnarråsa) mykje finare enn forventa! Siste tredjedel av turen vart gjort i litt tung snø, men dette gjorde det desto lettare på returen. Utsikta frå Dalegubben er ei av mine favorittar - fantastisk utsyn over fjordkrysset i Hjørundfjorden og alle fjella kring! Eg veit at jentegjengen var mektig imponert, dei òg.

Utsikta frå toppen av Dalegubben med Sæbø nede til venstre.

 

Ei kjempeglad jente. Livet er best UTE!

 

Fine jentene mine klar for retur.

 

 

Klagar VERKELEG ikkje på utsikta på returen. Heller ikkje på underlaget!

 

Etter den fantastiske turen til Dalegubben vart det ein velfortent kosekveld med taco og snop. Vi kosa oss med maten, latter og prat, før vi kraup til sengs og lada opp til meir #etehøgdemeter dagen etterpå.

 

Søndag: Saksa (1073 moh) og Helgehornet (623 moh):

Søndagsmorgen returnerte vi til Sæbø, men denne gongen tok vi ferja over til Leknes, svingde opp frå vegen rett før Urke Landhandel og la deretter i vei til Saksa. Dette var kun nokre veker før den nye Saksaråsa vart laga, så hit gler eg meg til å gå igjen neste sommar. Tidlig på turen såg det ut til at tett tåke skulle hindre sikt på toppen, men nok ein gong snudde vêret i vår favør og vi fekk nyte endå meir storslått sunnmørsk natur. Utsikta mot Slogen er nydelig, det same tilbake mot Sæbø.

 

Strike a pose! Med Norangsfjorden og Slogen i sikte.

 

Fin utsikt mot Sæbø her også. Gårsdagens tur er rett utanfor biletet til høgre.

 

Søndagsettermiddag og kveld vart vi to færre då Mari og Stine reiste. Eg, Kathrine og Elisabeth nytta den nydelege kveldssola til ein aldri so liten "restitusjonstur" på Helgehornet (623 moh). På same måte som Lidaveten er dette eit fjell som gir bra utsikt for lite innsats - og kveldsturen vart komplett i strålande sol.

 

 



Med Mork og Volda i bakgrunnen.

 

Mandag: Vallahornet (833 moh):

Mandagsmorgen var planen eigentleg å dra på Saudehornet. Tunge bein og mykje skodde oppe i høgda gjorde at vi enda turen på Vallahornet, men det vart likevel ei fin avslutning på fantastiske dagar med mange gode opplevingar!



Frå Vallahornet med Ørsta nedanfor.

 

Alt i alt har begge åra med besøk av desse jentene vore svært vellukka. Vi har sjølvsagt store planar om å få dette til kvart eit år framover, og om vi er like heldige med vêret og turvala som dei to første åra, ja då har vi mykje å glede oss til! Livet ER best ute!

15.08.15: Bryllaupet til Monica og Ole Martin

Det er på tide å fortelje om ein av dei kjekkaste hendingane i sommar!

 

Det siste som skjedde i sommar før eg returnerte til Bergen var at mi aller godaste Monica gifta seg med ein annan god venn, Ole Martin. Eg (og fine Therese) var så heldige å få vere forlovarar til Monica. I forkant av bryllaupet hadde vi sjølvsagt arrangert eit utdrikningslag der bruda vart køyrd til Bergen for ein dag full av artige sprell og god mat. Vi fekk også delta mykje i førebuingane til sjølve bryllaupet, noko som var veldig stas. Då den store dagen kom var det fint vêr og vi jentene var tidlig på plass på frisøren der vi alle fekk stelt håret og Monica i tillegg fekk ordna sminke. Nervane bygde seg opp etterkvart og då vi sette oss i bilen for å køyre til kyrkja innsåg alle (spesielt bruda) at SHIT, no skjer det!

Brudepar, forlovarar og brudepiker utanfor Volda kyrkje. Hurra!

Nydeleg brud og stolt forlovar!

Det vart ein fantastisk dag med nydelig seremoni i kyrkja, ei vakker fotografering i Romedalen og ikkje minst ein fantastisk middag og bryllaupsfest. Eg visste at det kom til å verte ein følelsesladda dag, men at det skulle verte SÅ gale hadde eg ikkje forventa. Eg trur tårene rann jamnt og trutt frå kyrkjedørene åpna seg og Monica kom gåande saman med far sin, til seint utpå kveld etter at eg endeleg fekk hatt forlovartalen min (og der tok tårene kaka!!). Eg er så utruleg takksam for å ha delt denne dagen med to personar som betyr mykje for meg, og for en dag det vart!

Glade forlovarar i Romedalen

Just married!

Nydeleg brudepar!

Forøvrig har desse to flytta heim til Volda. Eg og Monica har budd på same stad heile livet, først heime på Sunnmøre og deretter fem år ilag i Bergen. Det er fryktelig rart å vere i Bergen utan henne, men heldigvis er vi flinke å prate saman og det kjem nok ikkje til å gi seg med det første. Eg er glad i deg, bestevenn!

 

Siste året ved Universitetet i Bergen

Som nevnt i førre innlegg, så er eg altså ferdig som student, etter fem utrulig kjekke og spennande år ved Universitetet i Bergen. 1.juni leverte eg masteroppgåva mi, og 9.juni forsvarte eg den og sat då igjen med ei mastergrad i molekylærbiologi. Men, det gjekk så altfor fort!

 

Studentlivet er verkeleg fint. Sjølvsagt er eksamenstider travle, og for å ikkje snakke om siste året med masteroppgåvearbeidet. Som tidlegare nevnt må vi gjennomføre store mengder labarbeid, då det er resultatet av dette labarbeidet masteroppgåva skal omhandle. Det vil seie at det gjennom store deler av masteråret vart dobbelt opp med arbeid, for det må skrivast ved sidan av. Likevel var dette året eit av dei kjekkaste, og definitivt det mest lærerike av alle mine fem år på UiB. Eg valde å skrive oppgåva mi utanfor instituttet, og valde å gjere det på NIFES - nasjonalt institutt for ernæring og sjømatforskning. Eg har aldri angra på dette - på NIFES vart masterstudentane godt mottekne og inkluderte, og som den sosiale personen eg er så er det alltid veldig kjekt å stifte nye vennskap og utvide nettverket sitt.

 

yfSjECl_R_Konferase på Beitostølen - posterpresentasjon!

 

Labarbeidet til oppgåva fullførte eg rett over påske, og då var det omlag to månadar igjen til oppgåva skulle leverast inn. Denne sluttinnspurten er det alle grur seg mest til, men heldigvis hadde eg fått unnagjort ein god del av oppgåva undervegs ved sidan av labarbeidet. Det vart likevel lagt ned meir enn nok timar i innspurten, men eg hadde tid til å vere detaljorientert og eg nådde målet mitt med året: Å levere eit produkt som eg var fornøgd med. 1.juni etter innlevering vart det sjølvsagt feiring med champagne-lunsj og god mat, og den dagen vart brukt fullstendig til avslapping og kos. Dagen etter var det påan igjen, for presentasjon skulle lagast og øvast på. Det vart hektisk siste veka fram mot presentasjon, men til gjengjeld fekk eg framføre tidlegast av alle, slik at eg kunne gå på andre presentasjonar med senka skuldre. Korleis gjekk det? Joda, eg vart lønna for alt det harde arbeidet, og etter presentasjon og forsvaring vart det kakefeiring og champagnedrikking på instituttet med veiledarar, sensorar, familie og studievennar. Heldigvis hadde eg travle dagar etter dette, slik at eg ikkje rakk å kjenne på tomrommet. Kva gjer ein no?

 

3tPGtPl_RbEi ekstremt letta, sleta og utruleg glad jente etter fullført masterpresentasjon!

 

Eg har vore så heldig å fått ei midlertidig stilling som forskar (berre LITT kry over tittelen da) på NIFES. Det er berre to månadar, men eg får vere med på eit nytt og spennande prosjekt, og ved sidan av skriv eg også min første forskningsartikkel, som eg håpar på å få publisert. Det er stas for ein masterstudent å få moglegheita til å skrive ein artikkel av masterarbeidet sitt!

 

Kva så etter den midlertidige stillinga er over? Året med masterarbeid gjorde meg lysten på å fortsette innan forskning, og difor er eg no ute etter å skaffe meg ei stipendiatstilling (ei doktorgrad). "ENDA MEIR UTDANNING??" seier folk, og ja, utdanning er det så visst, men det er også ein fullverdig, lærerik jobb som eg VEIT eg kjem til å trivst godt i. No handlar det berre om å finne den rette stillinga! Eg har noko på lur, men akkurat DET må komme ved eit seinare høve.

sxHZkRF_Y-

 Kanskje vert det fleire lab-sjølvis i framtida?

 

Kall meg berre Karina Dale, molekylærbiolog. Eller Master of Science, om du vil!

 

Eit aldri så lite comeback

Hei alle saman!

 

Etter ei bloggpause som vart mykje lengre enn forventa, vil eg no prøve meg på ny.

Denne gongen vil eg starte på nytt på ordentlig, noko som er reflektert av bloggarkivet mitt. Samanlikna med dei hundrevis av innlegga som låg i arkivet, er det no berre seks velvalde innlegg igjen. Dette kallar eg ein fersk start. For deg som har lest bloggen min jamnt og trutt dei siste åra, ser du kanskje ei anna endring? Vekk er dialektskrivinga, og på plass er nynorsken. Eg følte det var på tide, det òg. Held eg på å bli vaksen, tru?

 

Det forrige innlegget eg skreiv på bloggen var i starten av 2015. Sidan då har det skjedd svært mykje, men alt kan ikkje forteljast i eitt og same innlegg. Den største omveltinga av alle er det at eg ikkje lengre er student. Eg har gått på skule samanhengande i 18 år, og det følest difor svært rart å ikkje gjere det lengre. Kva gjer eg no? Det kjem vi tilbake til!

 

Håpar og trur det er iallefall eit par sjeler der ute som har lyst å lese denne bloggen igjen :)

 


Det blir meir turprat framover, gled dykk!

2015

Hei - og godt nytt år til alle!

 

Ej he lenge tenkt på om kor vidt ej skal fortsette å blogge eller ikkje. Den blir absolutt ikkje prioritert for tida (in case you didn't notice), og ditte halvåret kjeme nok ikkje til å bli nåke bedre. Men ej he bestemt mej for å heller ta mej ei offisiell bloggpause, istadenfor "skal prøve å skrive meir framover" når det aldri blir. Det kan hende ej droppa innom med ei oppdatering no og då, men det blir ikkje mykje!

 

2014 va et bra år!

Det som venta mej ditte semesteret e først og fremst innlevering av masteroppgåva. Den skal inn 1.juni, og teke for tida (og også før jul) mesteparten av både mi tid og konsentrasjon. Ei masteroppgåve i vitenskap innebære ikkje berre å skrive sjølve oppgåva. Vi skal være på lab og forske fram våre eigne resultat, i tillegg til oppgåveskrivinga, som gjer det til et ganske heftig år. Når ej tillegg jobba nesten kvar helg, kvar onsdag og he instruktørtima kvar tirsdag, so e det dessverre ikkje mykje tid til andre ting. Ej e heldigvis en racer på planlegging, slik at ej fe skvist inn matlaging, trening og også litt kvile (sjølvom ej burde bli flinkare til sistnevnte). Heldigvis legge ej mej tidlig nok til å få nok søvn, men kjenne gjerne at døgnet skulle hatt fleire tima. Då hadde ej også fått meir tid til bloggen!

 

Ej legge ikkje skjul på at ej elska å være travel, og kjeda mej lett uten nåke å gjere på. Samtidig må ej prioritere for å ikkje gå i veggen, og bloggen må dessverre (og he allereide) lide under ditte faktumet. Vi fe sjå om tid og lyst kjeme tilbake til mej underveis i semesteret eller seinare :)

 

Viss du syns det e heeeeilt grusomt å ikkje høyre frå mej på lenge (I would understand it), så følg mej på instagram: karinadalee. Der e ej overaktiv ;)

 



Stor Karinaklem til alle som måtte bry sej :*

Sommaren 2014


Heisann alle sammen!

 

Missed me? No e ej vertfall tilbake - og skal prøve å få til ei litt bedre periode på bloggefronten. Det e sikkert ganske tydelig at ej ikkje e like gira på blogginga som ej he vore tidligare, men so e ej heller ikkje heilt der at ej he lyst å slutte heller. Det e ikkje berre å gi opp når en he hatt bloggen i over 5 år! So derfor prøva ej mej ei stond til og ser kor det går :-)

 

Tidligare dinne veka kom ej tilbake til Bergen etter en kjempefin sommarferie heime på Sunnmøre. I kjent stil vart det monge fjelltura, kjekke kvelda med gode venna, jobbing og andre småting. Og ikkje minst - for et fantastisk sommarvær vi he hatt i år!! Etter dei siste sommarane med dårlig vær so hadde ej nettopp gitt opp på å få en so bra sommar igjen, so det va virkelig fantastisk!

 

Å gå i detalj på heile sommaren e ikkje vits, men ej skal dele et par av høgdepunkta av sommaren med dåkke. Det første e at litt uti juli fekk ej besøk av tre godinga som ej kjenne frå jobben i Bergen. Tre fine blondinger som kom på besøk med et einaste ærend; å ete høgdemeter. Vi hadde et stramt program meda dei va på besøk, og det såg slik ut: Kveldstur til Skårasalen (1542 moh), Slogen (1564moh) morgenen etterpå, opp i Molladalen same kveld (etter taco) og telte, Jønshornet (1419 moh) morgenen etter før vi pakka i hop teltet og kom oss nedatte til mamma sin heimelaga pizza. Over 4000 høgdemeter på under 48 tima - og dei dagane va det ALLER finaste sommarværet av dei alle. Det kunne faktisk ikkje vore meir perfekt!

 

,

Skårasalen

Skårasalen

Morgenstund på fergekaia på Sæbø - målet (Slogen) i sikte!

Salomon-reklame på Slogen! Utsikt sa du??

Molladalen ahead!

Finaste jentene mine kosa sej i Molladalen!

Blide jente over Molladalen på vei til Jønshornet.

 

Sjølsagt he ej hatt moooonge andre flotte fjelltura i sommar. Bildekalas under!

 

Et anna høgdepunkt va turen til Kroatia med familien til Håvard. Det e tredje gongen ej reise dit med svigers, og det e like koslig kvar gong. Avslapping, masse sol, god mat og godt lag. Slenge med et bilde for å vise at ej og han Håvard e sooooo glade:

 

Omtrent det siste ej gjorde før ej reiste til Bergen va å feire kjærleiken. Mine kjekke og gode venna Birte og Tom gifta sej i Volda kyrkje 16.august, og heile dagen va super! For min del va ej egentlig i veldig dårlig form, men kom mej heldigvis sopass at ej fekk storkost mej på festen. Hurra for det!

 


Pynta og klar.

Mi godaste Monica som skal gifte sej neste år - gjett ken som e forlovar dåå? <3

 

Bryllupsselfie! Jentene og brudgommen som snike i bakgrunnen. Kar e bruuuda?

Jentene mine <3


So etter en bra sommar e ej ready to roll i Bergen. I år venta det mykje nytt og spennande - dinne jenta skal nemlig forske og skrive masteroppgåve! Meir om ditte seinare.

 

Fortell mej om DINE høgdepunkt i sommar -  då blir ej glad :-)




Ein lærer så lenge ein lev - året 2013

No når vi nesten e ei heil veke inn i det nye året, e det på tide å oppsummere 2013. 

 

Ej velge å starte med nåken av årets høgdepunkt:

 

1. Gjennomført bachelorgrad i molekylærbiologi

 

2. Flytting til ny leiligheit

 

3. Ei kjempefin påske heime i Volda og alle dei fantastiske fjellturane iløpet av året






4. Utenlandsreisene - Englad, Hellas og Kroatia

 







Generelt om året som gjekk:

2013 va et veldig hektisk år. Våren va det siste halvåret på bachelorgrada, ej hadde relativt greie fag og trudde det skulle bli et rolig semester. Det endte opp med at ej tok på mej masse ekstraarbeid, og i tillegg skulle ej både selge mi gamle leiligheit og finne, kjøpe og flytte inn i ei ny. April og mai 2013 e dei tyngste månedane ej he hatt på monge år, og hadde ej ikkje hatt min kjære Håvard atme mej då so veit ej ikkje ka som hadde skjedd. Etter eksamenane mine va overstått og ej hadde flytta inn i ny leiligheit va ej so sliten, men so lykkelig for at alt va overstått. Deretter va det rett heim til en kjekke sommar med jobbing på gamleheimen, masse fjelltura og to sydentura før retur til Bergen og oppstart på master. Haustsemesteret va også veldig slitsomt skulemessig, første semester på mastergrad med et krevande laboratoriefag og forskjellig anna ved siden av. Heldigvis va det meste skulerelatert ditte semesteret, og ikkje tusen andre ting i tillegg. Dessuten he vi storkost oss i vår nye leiligheit!

 

Andre ting he også skjedd i året som gjekk, og ikkje alt høva sej til å skrive på bloggen. Det he til tider slete på mej mentalt, men ej meina utfordringa en møte i livet må en berre takle, lære av og kome sterkare ut av. Ej føle ej he lært veldig mykje i 2013 (klisjé much?). Kanskje ej helde på å bli voksen? (HJELP)

 

Ej gler mej meget til det komande året. Det e enda ei klisjé å sei det, men ej skal bli en bedre versjon av mej sjøl. For min del betyr det en ny godtestreik (ej he heilt håplaus, må berre gjere det, etter haustsemesteret e dongeribuksene mine veeel stramme), MINDRE trening (eller fleire kviledaga mellom treningsdagane), og ej skal sette av meir tid til avslapping. Ditte året skal ej bli kjent med masse nye folk, spesielt gjennom SiB der ej he fått mej jobb både som resepsjonist og instruktør. Ej skal prøve nye ting, reise, tørre, nyte, glede mej og ha et bra år. 2014, let's go :-)

 



En fantastisk turopplevelse - Ringedalsvatnet rundt og Trolltunga

(Jada Christine, no skal du få update her!)

 

Heisann alle sammen! Smil og kleeem frå ei veldigveldig glade jente!

 

Ej he hatt verdens beste helg. Uten samanlikning. Turen gjekk virkelig over all forventning! Då ej kom heim til tom leiligheit igår kveld i halv 10-tida (Håvard e i Manchester), følte ej mej egentlig litt tom. Ej he fortsatt ikkje klart å lande heilt. Fyldig referat kjeme nuh!

 

Fredag litt før klokka 15 vandra ej mej nedover mot togstasjonen. Fullt påkledd og klar for tur, med stor sekk og alt. Vi va 8 folk som skulle på tur, og ej kjente berre ho eine litt frå før av, so det va spennande å bli kjent med nye folk! Etter litt rushtrafikk og diverse kom vi oss til Odda og til Skjeggedal til slutt, og vi fekk starta på turen ca 1930. Målet for fredagen va Mosdalsbu, ei DNT-hytte som ligge 1010 moh. Opp hit brukte vi ca 2 tima. Det mørkna etterkvart, og siste timen vart derfor med haudelykt (hodelykt viss nåken måtte luure). Vi sleit litt med å finne hytta i mørkna, men fann den heldigvis etterkvart. Då vart det skifting, fyring i peisen, og etterkvart vart det skikkelig hyttekos med middag og koslig prat. Brukte kvelden til å bli litt bedre kjent med kvarandre, før vi køya - oppladning til laurdagens longtur!

 


Mosdalsbu - hytte nr.1


Kveldskos fredag!

 

Laurdag va det opp ca 0730, få sej frukost, få på sej kleda, rydde, pakke og vaske hytta. Vi va litt treige, og kom oss ikkje av gårde før litt før 10. Været va egentlig ikkje nåke å skryte av, men heile gjengen va so positive at det va egentlig ikkje nåken problem. Dinne dagen va vi ute å gjekk i 10 (!) tima, på rundt 1100-1300 meters høgde. Etter dei første 1,5 timane heiv vi frå oss sekkane og tok oss en liten avstikkar. Den toppen heite Einseten, og ruva 1446 moh, ca 1000 meter over Ringedalsvatnet. For det første va det MEGET deilig å ha en time i naturen uten den tunge sekken, og dessuten va det nokså stormfullt på toppen, som ej berre syns va gøy. Resten av turen vart vandring i passelig tempo kun avbrutt av små nøttepause, sekkepause og ei litt lengre lunsjpause - i SOLA! Vi va so heldige at sola skein ei lita stond av den longe etappa, og det va veldig kos når vi skulle ete. Ellers hadde vi vel heile værspekteret underveis dinne dagen. Regn, sludd, sol, MASSE VIND (type; len dej på vinden og gå sidelengs). En gong måtte ej sette mej ned på ræva for å ikkje flyge nedover fordi vinden va so sterk. Det vart også nødvendig med fleire votteskift - kalde fingra e ikkje optimalt på en so longe tur! Stien vi følgte va veldig godt merka med raudmerke, og kun en gong mysta vi den. Då vart det litt rot for å finne fram igjen, og stakkars Lorentze mysta fotfeste og skremte livet av alle mann når ho for nedover ei bratt side. Heldigvis gjekk det bra! Etter det møtte vi nåken jegera som peika oss innigjen på stien, og litt under 2 tima seinare va vi framme med laurdagens mål; Reinaskorsbu. Det e også ei DNT-hytte, betyyydelig mindre enn den forrige. Heldigvis va der ingen andre, so sjølom det berre va 6 sengeplassa fekk vi fint plass til 8 stk, og då fekk vi også kose oss i fred. Reinaskorsbu ligge kun 3 min frå berømte Trolltunga, so før vi slo oss til ro sprang vi bort for å kike på. Akkurat då va det veldig masse vind og vi ha ingen sjanse til å gå utpå. Resten av kvelden blei det hyttekos; gryterett til middag, brownies (!) til dessert, peisvarme, gode samtala og mykje latter. 

 


Første glimt av sola!



Men so kom vi hit! Einseten, 1446 moh! Friskt og godt!!

Fornøgd! Ser ned på Ringedalsvatnet.


Norsk natur hjertehjerte. Framover ser vi dela av laurdagens etappe. Vi gjekk LONGT, punktum.


Fornøgd med ditte bilde altså.


Pause i sola! Lukus :)

 


Kveldskos med lys og brownies :)

 

Søndag va det samme prosedyre; frukost, rydding og vasking og ut på tur. Det va overskya, men lite regn og heldigvis lite vind då vi kom bort til Trolltunga - og då fekk vi endelig gå utpå, ta bilde og oppleve det vi hadde gledd oss ekstra mykje til heile turen! Ej med mi høgdeskrekk hadde grudd mej mykje, og frå sida, der bilda blir tatt, ser det heilt forferdelig ut! Sjølve tunga va derimot ganske brei og skråa litt oppover, slik at det va nesten ikkje skummelt å være utpå i det heile tatt! Snakk om lettelse. Det va berre å la være å tenke på at det va rett ned under mej... Etter en fotoseanse der tok vi på oss sekkane og gjekk for siste etappe - ca 5 tima brukte vi tilbake igjen til Skjeggedal. Her va det endel flatt parti i begyndelsen og deretter ei ganske bratt nedstigning. Dinne dagen hadde vi meir sol, og fekk kosa oss på "sjarmøretappa". Vi kom ned igjen rett atme en kiosk, og ej kan vel sei at en is + pepsi max aldri he smakt bedre etter ei helg med 17-tima til fots. Sekken anslår ej til å ha vegd ca 10-12 kilo, og ej he aldri hatt en tung sekk so longt før, so ej e meget fornøgd. Merkelig nok e ej ikkje stiv eller støl heller. Forstår ikkje ka som he skjedd, men ej merka det vel på treninga seinare idag!

 


Heile gjengen samla. Spektakulært!



This is me. Bra øyeblikk :)



Galne jenter! 



Artige sprell frå en av turledarane. Hadde beste bildeserien av han!



Heile gjengen på vei nedover! Superteam!!



Nydelige Ringedalsvatnet :)


Siste langpause i sola :)

 

So there you go. Trur ikkje ej kunne bedt om en bedre tur - det blir vanskelig å toppe ditte. For en fantastisk herlig gjeng å være på tur med. Positive, hjelpsomme, alltid utdeling av nøtte, te, frukot, mat, sjokolade og anna, spøking, latter og kos. Åsso alt sammen midt i storslått, norsk natur. Ej føle mej virkelig priviligert som fekk lov å være med. TAKK FOR TUREN, FOLKENS!

 


Bilde beskrive turen. Tommel opp og et stort smil frå mej :)

4 år kreftfri - mi historie

 Sjå for dej følgande scenario:

 

Du e ei jente på snart 17 år. Du går første året på vidaregåande. Livet ditt he alltid vore veldig bra, men akkurat no e det bedre enn nåken gong. Du e blant anna fornøgd med kroppen din og dej sjølv for første gong ever, du he masse gode venna, du spela handball og e generelt frisk som en fisk og i god form, og he hatt 2 daga sjukefråvær frå skule på 10 (!!) år. Snakk om superhelse!

 


Karina ? september 2007

 

En dag våkna du opp og e veldig svimmel. Du slite med å stå i dusjen, og bestemme dej for å hive dej i senga igjen. Det same skjer fleire gonga seinare. Du oppsøke lege og mistenke blod/jernmangel, som trossalt e et vanlig problem blant tenåringsjente. Bestevenninda di bemerka at buksene dine henge litt laust på dej, og du veit sjøl at du he gått ned 4 kg uten nåken grunn, men det e vel berre sann avogtil? Om nettene svetta du nåke ekstremt, og når du står opp om morgenen ser det ut som nåken he tømt ei bøtte over senga di. Til tross for treningsfri og skulefri, blir du berre meir svimmel, slapp og mysta matlysta dei neste vekene. Besvime på legevakta en dag, men likevel finne en ut av blod-og jernmangel IKKJE e problemet.

 

So kjeme det en dag der du våkna opp og føle dej skikkelig bra, for første gong på fleire veke! Synge «I feel good!» på vei til dusjen, og e sikker på at ditte e vendepunktet! Fær på skule, men stikke en liten tur nedom legevakta pga tidligare avtale. Legen indikera at det mest sannsynlig berre e en infeksjon, men om du vil so kan du fare på sjukehuset og ta røntgen. Og det gjer du jo så klart, for du vil helst finne ut ka som e problemet. Etter røntgen fe du beskjed om å vente på CT, fordi legane vil undersøke meir. Men du, som alltid he vore frisk og rask, tenke ikkje nåke vidare på det.

 

Ka gjer du når du en time seinare fe beskjeda om at «vi trur det e kreft»? Når du fe en so totalt uventa beskjed rett i fleisen? Sjokk, vantru. Du ser på mammaen din og tårene fylle sej i auene dine. Kreft. Det e ikkje til å tru. Ka he gjort at ei så friske, unge jente plutselig kan ha fått nåke så alvorlig, spør du dej. Ka he du gjort gale? Og det viktigaste ? ka vil skje no?

 

--------------------------------------------

 

Det siste her va dela av dagen min, 21.november 2007. Dinne dagen huska ej så ekstremt godt, samtidig som alt e litt skurrete. At nåke slikt skal skje med dej sjøl, e virkelig ikkje nåke du går og forventa. Ej innsåg det ikkje med det første, alt va så surrelastisk.

 

Uansett ? alle ser/lese jo at ej sitte her idag, uten nåken større spor av det ej he gjennomgått. Ej kan herved erkjenne for alle dåkke som ikkje visste om ditte, eller he hørt om det før; at det gjekk bra! (Captain obvious, hehe). Det gjekk faktisk nesten så bra som det kan gå. Viss du he tolmodigheit til å lese vidare (du he klart dej ganske bra allereide, må ej sei), then do it!

 

Vi bestemte oss allereide frå første stund at ditte va nåke vi måtte være åpne om. Tanken på å skulle hysje ned nåke slikt va egentlig heilt uaktuell. Monge av vennane mine fekk vite det same kveld; og når du bur på bygda, går rykta fort, for dagen etter strøymde det på med meldinga og beskjeda frå overalt, både venna, bekjente og ukjente. Ej hadde reist straka veien til Trondheim, i elendig form, uten å vite ka som venta mej. Akkurat der og då va det fryktelig skummelt og usikkert, alt sammen. Alle lykkeønskningane va virkelig viktig! Med det same ej kom til barnekreftavdelinga på St. Olavs Hospital i Trondheim, starta testinga. Operasjon (biopsi), blodprøve, CT, røntgen, MR, ultralyd, you name it. Og to daga etter ej hadde komt opp dit, fekk ej dommen;

 

«Hodgkins lymfom er en kronisk sykdom og en kreftform med stor og ukontrollert vekst av lymfeceller. Den kan opptre lokalisert til lymfeknuter eller spredt i større deler av kroppen. Sykdommen inndeles i stadier

  • Ved stadium I er det kun påvist sykdom i et enkelt område med lymfeknuter

  • Ved stadium II finnes sykdommen i flere lymfeknuteområder på samme side av mellomgulvet

  • Ved stadium III finnes sykdommen på begge sider av mellomgulvet, men ikke utenfor lymfeknuter eller milt

  • Ved stadium IV finnes sykdommen også utenfor milt eller lymfeknuter»

 

 

Ej hadde altså fått lymfekreft, med spredning frå lymfeknutane i halsen, til en svulst med 13,5 cm i diameter (!) framfor hjertet, og litt spredning i høgre lunge. Type midt mellom stadium III og IV. Det va beroligande å få ei diagnose, en behandlingsplan, en vei vidare. Legane stilna tankane ej hadde hatt om «ka he ej gjort gale» med å presisere at ingen veit korleis dinne krefttypen oppstår, og at det ikkje va vits å dvele ved det. Og i tillegg til all den overvelmande støtta heimafrå, sa legane at det kom til å gå bra. Og ej forstod at det ikkje på en sympatisk, «vi syns synd i dej»-måte for å berolige mej, men med faglig bakgrunn og kunnskap. Fordi Hodgkins lymfom e en kreftsjukdom der dei alle fleste verte friske (nåke som så klart variera med sjukdomstilfellet), til og med om tilbakefall skulle skje. Og å vite det hjalp utrulig mykje.

 

Ditte e berre ei veke etter at ej starta behandling i Trondheim. Ansiktet he allereide est ut litt, men ja. Elendig form, og det visast!

 

 

Behandlinga foregikk over 7 mnd. Først 6 mnd med cellegift, deretter strålebehandling i 3 veke. I forkant fekk ej følgande beskjed; «Kroppen din vil endre sej mykje, fettfordelinga vil endre sej mest. Du vil ese ut, spesielt i fjeset. Alt av spenst og kondisjon vil sannsynligvis ramle i golvet, so handballspeling e litt uaktelt. Og håret ditt - det e vekk innen 4 veke». Håret fekk ej barbert av før det ramla av, der tok ej vel saka i eigne hende. Orka virkelig ikkje å sjå det ramle av delvis!

 

Bilde tatt i Paris etter endt behandling. Et av dei få bilda ej he av «håret» før ej slutta med parykken.

Her hadde det altså begynt å vekse ut igjen!

 

 

Før ej begynte med cellegifta stod vekta på 54 kilo, fordi ej hadde gått ned litt i forkant av sjukdomen. Når cellegiftkurane va overstått 6 mnd seinare, stod den på 73 kilo. Det sei vel sitt. Medisiane ej fekk va av den typen som gir ekstrem, EKSTREM matlyst. Greit nok at ej alltid he vore glad i mat, men ja. Dei fleste kiloa kom rettnok i starten, då hadde ej virkelig ikkje forberedt mej på ka medisinen kunne gjere med mej. Etterkvart vart ej flinkare til å kontrollere matinntaket til tross for konstant svoltfølelse. Men kjære vene ? heller det, enn å ikkje få i sej mat i det heile tatt. Sjølv om det absolutt ikkje va kjekt for ei 17 år gammal jente å sjå disse enorme forandringane i speilet, so tviholdt ej på tanken om at det kunne va midlertidig, medisinen sin feil, og at det kom til å bli bedre når ej va ferdig.

 

 

Karina - 16.mai 2008. 2 veke etter endt cellegiftkur. Kjenne du igjen dinne jenta?

 

 

En av dei viktigaste grunnane for mej når ej formidla mi historie, e å få fram at det OFTE går bra. Som regel, i media og andre plassa, høre en for det meste om dei tilfella der det ikkje gjekk bra. Klart ej va bekymra. Ej forventa kvalme, elendigheit, isolasjon og generelt nåken longe, uutholdelige måneda, og tankane svirra så klart rundt det som verre e. Men det e her hovudpoenget med mi historie kjeme inn; hell i uhell. Om du ser vekk ifrå den voldsomme vektauka, formfallet og parykk, va kroppen min utrulig sterk. Kvalme hadde ej nesten ikkje under cellegifta, og kun litt ved slutten av strålebehandlinga. Immunforsvaret mitt gjekk i bølgedala, men ej hadde vel kun 2 daga der ej måtte holde mej heime fordi det då va so lavt at det va lite forsvarlig å bevege sej for mykje blant folk. Bortsett frå uttallige Trondheimstura for å få behandling (flyreise), fekk ej gått på skule som normalt, ej fekk trene, og ej fekk jobbe. Fordi ej hadde ork til det. Det vart ikkje handballtrening, men et par styrkeøkte i veka på senteret. En ting skal seiast; du veit ikkje ka gongsperre e før du he prøvd det med cellegift. Ej følte vertfall at ej hadde gjort mitt når ej våkna opp dagen etterpå og hadde en «overkjørt-av-lastebil»-følelse. Definisjonen på mørbanka. Men legane hadde sagt at so lenge ej følte mej bra nok, so va det berre å trene ? for det kom ej til å få mykje igjen for etterpå!

 

Grunnen til at ej skrive i det longe og det breide om kreftsjukdomen idag e slik; 18.juni 2008 va ej ferdig behandla, og då i bunn og grunn erklært frisk. So klart he det vore masse kontrolla tett i tett i ettertid for å følge opp, men ej kan meeeget lykkelig sei at ej idag he vore kreftfri i 4 år, og det føles fantastisk! DEN FØLELSEN når ej kom heim til Volda den dagen etter endt behandling, det va sommarferie, bestevenninda mi møtte mej med lunsj, tåre i augene og tidenes klem, og sa; «Tenk at du e frisk, Karina!» og tanken på at ej va ENDELIG ferdig ? den va og e fortsatt ubeskrivelig for mej.

 

Ditte bilde e tatt ca en mnd etter endt behandling (slutten av juli 2008), dinne dagen kasta ej parykken og posta bildet på facebook. Sjekk endringane frå forrige bilde!

 

Det å måtte gå frå å være ei godt trent handballjente til å må starte «på nytt», va ikkje so lett i starten. Cellegift drepe ikkje berre sjuke celler i kroppen, og legane sa til mej; «Du må huske på at det ikkje e nåke vitaminkur vi gir dej her!» Ej va motivert i starten, men ej he brukt ganske lang tid på å få tilbake treningslysta igjen. Ikkje før ej flytta til Bergen for snart 2 år sida, va det så veldig kjekt å trene, men sida då he det berre gått oppover. Ej he etterkvart skjønt og sett viktigheita av kosthold og trening. Den sterke, flotte kroppen min som sto imot all den dritten og kjempa for mej, fortjena at ej behandla den fint. Tenk alt den he vore gjennom, og alt den skal gjennom i løpet av et heilt liv. Vi skylda det fantastiske maskineriet vi leve av å behandle det rett! Om nåke slikt skulle skje igjen, vil jo ej at kroppen skal være fit for fight, sjøl om den allerede he vist ka den e god for.  

 


Karina 7.juni 2012

 

 

Der he dåkke det folkens. Ditte e min inspirasjon og det ej he tatt lærdom av. Ej he lært mej å sette pris på dei små tinga i livet som betyr nåke. Misforstå mej rett, ej e som alle andre ej også, syte over småting som ikkje går min vei og klaga ofte over bagatella. Men mykje oftare enn før teke ej mej sjølv i å tenke; «Shit, kor heldige ej e!». Smila for mej sjølv under ei hard treningsøkt fordi ej står der og FAKTISK gjennomføre den, fordi ej KAN, smile for mej sjølv i godt lag med gode venna, og for at ej he verdens beste kjærste og familie. Sjukdomen skulle ej helst ha vore foruten ? men erfaringa den he gitt mej, den ville ej aldri ha gitt frå mej!

 

Til slutt; det einaste diktet ej he skreve i mitt liv, I think. Datert til 24.mars 2008, og dessuten songen som he betydd og framleis betyr ALT for mej. I am overcome.

 

 

Hey, Mr.Hodgkin, trying to make me sad?
Your attempt will fail, that's really too bad.
You can change my body and remove my hair,
But no way you can stop me breathing the air.
I will make you kneel down on your knees and pray
In the end, I will beat you and throw you away.

  

You shocked me at first, tried to make me give up.

But instead, I'm ruining you, and I will never stop.

You created a fear, but you have to see;

You need more than that to destroy me.

 

Although I hate you, I've learned a lot.

You tried to destroy me, but look what I got.

More friends to support me, they're always here.

With them I have no problems to fear.

 

When you came to my life, that's when you were dead.

Trying to make this sickness spread.

You lost at once, you stupid disease

No one can bring me down with ease.

 

 

 

Ej håpe ej kan være til inspirasjon for nåken der ute - og blir utrulig glad viss dåkke legge igjen en kommentar! 

Les mer i arkivet » September 2015 » Januar 2015 » August 2014
Karina Dale

Karina Dale

25, Volda

Karina Dale. Fjellglad Sunnmørsjente som har villa seg til Bergen. Har ei mastergrad i molekylærbiologi, er over snittet glad i trening, god mat og sosiale hendingar.

Arkiv

hits